Çocuklar

Tepkisel Bağlanma Bozukluğuna (Bakıcı Sendromu) Dikkat !

Son dönemlerde özellikle çok karşılaşılıyor bu durumla. Neden? Çünkü çoğu evde bir yardımcı / bakıcı var – ve dikkatli olunmazsa bunun da bir yan etkisi var…

Aileler genellikle doktora, çocuk 2 yaş civarındayken ‘Otizm Şüphesi’ ile gidiyor. Ortaya çıkan durum ise, fiziksel bir bozukluk nedeniyle değil; ortamsal faktörlerden kaynaklanıyor –  bütün gün çocuğun ‘oyalanması’ için bakıcıların çocuğu televizyon karşısında tutmaları, vb. Tabii ki aynı tablo, anneleriyle büyüyen çocuklar içinde geçerli. Hiç seyrettirmemek en iyisi; ama günde yarım saatten fazla televizyona maruz kalınca, bu kez zihne ulaşan ‘hızlı’ resimlere karşı ekstra bir merak uyanıyor. Arabayla giderken çocuğun elektrik direklerinin geçişi izlemesi, çamaşır makinelerinin çalışmasına karşı bir merak, reklamlarda aniden televizyona dönme gibi belirtiler söz konusu. Tabii bütün bunlara odaklanmışken, eğer yanında olan bakıcı da onunla birebir etkileşime girmediğinde ve ilgisiz kaldıklarında, bu kez dış dünyaya karşı tepkisiz kalıyorlar. Otizm şüphesi de buradan doğmuş oluyor.

Semptomların en belirgin olanları; göz teması kuramamak, ismi söylenince bakmamak, mekanik hareket eden nesnelerin karşısında saatlerce oturmak olarak sayılıyor. 6-10 kelimeden fazla konuşamamak, kendisiyle ilgilenildiğinde tepki vermemek sayılabilir.

İhtiyaçlarını ‘ağlama’ ile haber veren küçük çocuklar, her ağlamasına cevap verildiğinde, sevgi ve şefkat gördüğünde, ‘güvende’ olduklarını öğreniyorlar. Bu sekteye uğradığında ise, çevrelerinin güvensiz olduğunu, ağlamanın da bir işe yaramadığını öğrenerek daha da içlerine kapanıyorlar ve ihtiyaçlarını belli etmiyorlar.

Günümüzde annelerin sıklıkla çalıştığını, ve çocukla ilgilenecek anneanne / babaanneler uygun durumda değilse; yapılması gereken en önemli şey, bakıcıya çocuk bakımından başka bir iş yaptırmamak. Bu durumu ona anlatarak, eve zamansız bir şekilde gelip ya da kamera koyarak kontrol etmek sanırım en emin yollardan biri.

Sendromun teşhisinde, uzmana görünmek çok önemli; çünkü otizm ile karıştırılması çok mümkün. Aynı şekilde, semptomları internette okuyarak kendi kendine teşhis koymamakta gerekiyor. Tedavisi, çocuğun hayatından televizyonu çıkarıp bol bol birlikte oynamak, birlikte zaman geçirmek ve temel ihtiyaçlarıyla bireysel olarak ilgilenmek – ve çabuk farkedildiği, gerek duyulduğu takdirde terapi sorunu giderebiliyor.