Çocuklar

“Anne, okulla Ankara’ya gidebilir miyim?” …”Aradığınız numaraya şu an ulaşılamıyorrr…!” :/

Offf bunaldım !! Ben ne edicem acaba şimdi?

Günlerdir erteliyorum ama artık bir karar vermem lazım…Bir de tek kaldım bu işte. Hem Kutay, hem de bir yarım, gitsin diyor.

Okul, Ege’leri Ankara’ya götürecek. Otobüsle. 1 gece otelde kalacaklar. Sonra dönüş.

Tabii bizimki gitmek istiyor.

Ben…bilmiyorum…Yani, biraz erken değil mi? 4. sınıfta daha…Hem de öyle kendi başının çaresine bakacak kadar becerikli olduğunu da söyleyemem.

Aklıma hep kötü kötü şeyler geliyor. ‘Ya otobüs kaza yaparsa?’ ‘Ya kaybolursa?’

İzin vermesem, gönlüm razı değil.

İzin versem…Bu seçeneği hiç beğenmiyorum.

3. bir seçenekte yok.

Peşine büyüklerimizden birini taksam (ki seve seve giderler…O da bir acaip !)

Kutay, “İyi hadi buna gitmedi…Peki ne zaman gidecek gezilere bu çocuk?” diyor. Sessizlik. Cevabı bilmediğimden değil…Söylemeye utanıyorum.

“18 !!!” diyip alanı terkediyorum.

İzin kağıdı masamda cayır cayır yanıyor.

Bir şey yazıp imzalamam lazım…

Ama ne?

Çok daraldım.

Ege sorup duruyor. Çocukta şişti, ben de şiştim.

Off en iyisi gidip bir hava alayım…

Ne yapacağım acaba??